Woensdag 9 september

Om half drie midden in de nacht zitten we in de taxi, op weg naar  . Daar droppen we onze koffers af bij de drop-off en checken we in. We eten nog wat en gaan daarna richting gate 5S.

De vlucht duurt ongeveer drie uur. Zodra we in Faro zijn geland, worden we met een shuttlebusje naar het park Pedras da Rainha in Cabanas de Tavira gebracht. We hebben inmiddels behoorlijk trek en kunnen gelukkig eerst ontbijten.

Vanaf het terras hebben we uitzicht op het zwembad en krijgen we spontaan zin om meteen een duik te nemen, maar helaas moeten we nog even wachten. Om 11 uur kunnen we de sleutel van ons huisje ophalen.

Het is een schattig, maar wel een erg klein huisje. Er is één slaapkamer en er staan twee banken die tevens als bed dienen. We maken ons al snel een voorstelling van hoe we hier twee weken zullen verblijven en vooral waar we al onze koffers moeten laten. 😄

We besluiten daarom toch maar even naar de receptie te gaan om te vragen naar een upgrade. Met een korting, maar nog steeds voor een flink bedrag, krijgen we een groter huisje. Het is misschien niet zo schattig als het eerste huisje, maar we zijn ontzettend blij met de extra ruimte én een slaapkamer erbij.

We pakken alles uit en gaan daarna richting het zwembad. Na een heerlijke duik vallen we uiteindelijk in slaap op de ons zo bekende wit met blauwe strandbedjes. Dat was heerlijk na een nacht waarin we maar weinig hebben geslapen.

's Avonds lopen we over de boulevard en eten we heerlijke vis bij Restaurante Pedro. Daarbij drinken we een witte sangria en de mannen een biertje.

We genieten met volle teugen van onze eerste dag. Op een christelijke tijd liggen we in bed

en zodra we onze kussen voelen vallen we in diepe slaap,

Donderdag 10 september

Doordat het bed erg doorligt en er een kuil in het midden is ontstaan, rolt Ronald een paar keer tegen me aan, waardoor ik wakker word. Ondanks dat hebben we toch een goede nachtrust gehad. Ook Alexandra en Casper vertellen dat ze goed hebben geslapen.

Tegen 10 uur komen we aan bij het ontbijt, we hebben nog maar een half uurtje. Als we onze borden bijna leeg hebben, zegt de serveerster dat ze zo gaat opruimen. Oeps… morgenochtend toch maar wat eerder naar het ontbijt.

Casper gaat sporten en wij gaan een rondje lopen. We genieten volop van het uitzicht. De zon schijnt en het is heerlijk weer. We maken foto's en sturen er een paar naar de familie thuis.

Tegen het einde van de boulevard nemen we plaats op een terrasje bij een bar. Als we net hebben afgerekend, komt Casper er ook aan. We lopen rustig terug, via kleine, gezellige straatjes met authentieke huisjes, mooie tegeltjes en geschilderde muren.

Terug in het huisje trekken we onze badkleding aan en gaan richting het zwembad. Het water is heerlijk en we blijven dan ook lekker lang in het water.

Na een tijdje gaan we terug naar het huisje om het chloor van ons af te spoelen.

Tegen achten eten we bij Restaurant Dona Inês. Op het grote terras hangt een gezellige sfeer, het personeel is vriendelijk en het eten is voortreffelijk.

Met een voldaan gevoel lopen we na het eten nog een stukje over de boulevard. Aan het einde staan wat kraampjes. We kijken er even rond en lopen daarna rustig terug richting ons huisje.

Vrijdag 11 september

Na het ontbijt gaan we met z’n vieren tennissen. We hebben er veel plezier in, maar na een uurtje zijn we behoorlijk uitgeput. Tijd voor een drankje dus. De mannen nemen een biertje, Alex een Fanta en ik een Sneeuwwitje. Wat is dat lekker fris zeg! Het moet echt een eeuwigheid geleden zijn dat ik dat heb gedronken.

We raken aan de praat met een paar Engelse pensionado’s die hier zo’n acht maanden per jaar verblijven in hun eigen huisje op het park. De mannen en enkele vrouwen spelen grass bowling, een soort jeu de boules, maar dan net even anders.

Heel even krijg ik het op mijn heupen, want ik heb inmiddels alweer veel te lang gezeten. Ik besluit naar het restaurant te lopen om voor vanavond te reserveren.

Wanneer ik weer terug ben, gaan we naar het huisje om ons klaar te maken voor het zwembad. Daar verzamelen we vier strandbedjes. Het is ontzettend warm, dus we zoeken regelmatig verkoeling in het water. Wat een verademing!

’s Avonds gaan we eten in het restaurant. Het is een prima buffet, maar wat ons betreft niet voor herhaling vatbaar.

Na het eten lopen we naar het sportcafé, waar we gaan bingoën. Er was ons al verteld dat we waarschijnlijk de enige zouden zijn. En dat klopt aardig… Het is eerlijk gezegd een beetje saai, maar ach, we maken wel kans om een leuke prijs te winnen.

Even later komt er gelukkig nog een Portugees stel met hun dochtertje binnen. Casper, Ronald en de vrouw van het stel winnen allemaal een prijs.

Wij nemen nog een cocktail en daarna wordt het toch echt tijd om terug naar het huisje te gaan.

Zaterdag 12 september

Alex en ik maken een wandeling, zo kunnen we ons ontbijt er weer een beetje af lopen. Wij zijn namelijk niet gewend om ’s morgens veel te eten.

We wandelen naar het volgende dorp en onderweg maak ik natuurlijk weer de nodige foto’s. Na ongeveer een uurtje zijn we weer terug. We chillen nog even en nemen daarna een Uber naar Tavira.

We worden afgezet bij een burcht. Vanaf daar lopen we wat rond, bekijken de omgeving, drinken ergens wat en eten een hapje. Eigenlijk hebben we Tavira dan wel gezien.

We hadden ons er vooraf een bepaalde voorstelling van gemaakt, maar we zijn het er over eens dat het ons een beetje tegenvalt. We hadden er eerlijk gezegd meer van verwacht.

Terug in ons huisje laten we eten bezorgen. Helaas valt ook dat tegen.

Maar goed, morgen is er weer een nieuwe dag en die zal vast beter zijn!

Zondag 13 september

Na een stevig ontbijt en even gechild te hebben, gaan Alexandra en ik naar de supermarkt om de hoek om alle lege flessen die we inmiddels verzameld hebben in te leveren. Helaas doet de automaat het niet. Bij de tweede winkel aangekomen blijkt ook daar de automaat stuk te zijn. Met onze volle tassen gaan we onverrichter zake weer terug naar het huisje.

Met z’n vieren gaan we naar de boulevard, waar we in een bootje stappen dat ons naar het eiland brengt. Vanaf de steiger lopen we naar het strand. Als we de prijzen van de strandbedjes zien, besluiten we om op het terras te gaan zitten.

Na een paar dagen in de zon te hebben gezeten, heeft Casper een zonneallergie gekregen. Alex gaat bij hem zitten en bestelt wat te drinken. Ronald en ik lopen richting zee. We staan te genieten van de kalme zee met de woeste, hoge golven. Als er even geen golf aankomt, ren ik het water in.

Ik stop wanneer ik een golf zie aankomen en draai me met mijn rug naar de zee. De golf is zo sterk dat ik word omgegooid en plat op mijn buik terechtkom.

‘Kom er maar uit,’ zegt Ronald.

Ik kan geen adem halen en daardoor geen antwoord geven. Wanneer ik eindelijk weer een teug lucht kan nemen, komt er alweer een golf over me heen. Ik raak in paniek. Ronald ziet dat ik niet uit het water kan komen en in paniek ben.

Ronald, mijn redder in nood, komt me te hulp. Zodra ik veilig op het droge zand sta, kan ik weer een beetje bijkomen. Mijn bikini zit inmiddels vol met zand en schelpjes, dus die maak ik eerst maar eens leeg.

We gaan terug naar ons tafeltje en bestellen ook wat te drinken. Het smaakt heerlijk.

Inmiddels zijn er twee lifeguards aangekomen die op hun fluitjes blazen. Er staan inmiddels behoorlijk wat mensen naar de zee te kijken. Er blijkt iemand het water in te zijn gegaan en richting een boei te zwemmen. Vanaf daar zwemt hij langs de kust.

De lifeguards laten het uiteindelijk erbij zitten.

Ronald vraagt me of ik nog de zee in wil, maar ik sla deze keer even over. We besluiten het bootje terug te nemen naar het vasteland.

Als een speer vliegt de boot over het water. In vier minuten zijn we aan de overkant en een paar minuten later zijn we alweer bij het zwembad.

Onder de douche spoel ik me zo goed als mogelijk af. Casper is ondertussen naar het huisje gegaan en probeert zoveel mogelijk uit de zon te blijven.

De andere twee liggen al heerlijk in het zwembad. Zodra ik ook het water instap, voel ik me volkomen veilig.

In de avond heerlijk gegeten bij Restaurant Atlantis, daarna met Ronald een cocktail bij Quasi

Maandag 14 september

Alex en ik ontbijten wat eerder dan de mannen, want om 10.00 uur staat de overdracht van de huurauto gepland.

De dame van het verhuurbedrijf legt alles rustig uit, laat ons de auto zien en overhandigt de autosleutel. Daarna nemen we nog een kop koffie bij de mannen, die nog lekker aan het ontbijten zijn.

Als we allemaal in de auto zitten, moet Alex even wennen aan de auto. Maar al snel rijdt ze ons veilig naar het huisje toe. Zoals bijna elke ochtend doen we het rustig aan.

Aan het einde van de ochtend komen we aan bij de Outletstore De Algarve. Het is er niet zo groot en veel pandjes zijn nog niet bezet met winkels. We hebben het vermoeden dat de outlet er nog niet zo lang staat.

Met een aantal goedgevulde tasjes verlaten we de outlet en gaan we naar het grote winkelcentrum dat ernaast ligt. Daar vullen we op een gegeven moment ook onze maagjes.

Wanneer we terug naar het park rijden, is het inmiddels donker.

Het was weer een geslaagde dag!

Dinsdag 15 september

Alex en ik gaan alvast naar het restaurant om te ontbijten. Niet veel later volgen Ronald en Casper. Met een volle maag gaan we weer terug naar het huisje. De kids gaan sporten en ik doe even een wasje. Daarna nestel ik me achter de tablet, terwijl Ronald een serie kijkt.

We besluiten opnieuw een poging te wagen om de lege flessen in te leveren bij de supermarkt. Helaas werkt de automaat bij beide supermarkten weer niet. We hebben inmiddels wel een flink rondje gelopen en daardoor wat meer van het plaatsje gezien.

We wagen nog een poging bij de supermarkt van het park en daar hebben we eindelijk geluk! De caissière telt alle flessen op en geeft ons het verschuldigde bedrag. Eindelijk zijn we van die flessen af! 

Vandaag staat een bezoek aan Faro op het programma. Op een groot terrein parkeert Alex de auto. Via een burcht lopen we richting het centrum. Er is ontzettend veel te zien.

We hadden afgesproken om aan Colorhunting te doen: een fotocollage in één kleur. Iedereen krijgt zijn eigen kleur. Alex gaat voor blauw, Ronald voor geel, Casper voor groen en ik voor rood. Vandaag is het dus de bedoeling om zoveel mogelijk foto's in onze eigen kleur te maken.

Iedereen doet fanatiek mee en dat is zo leuk om te zien. Niet iedereen maakt tenslotte vaak foto's tijdens een vakantie, maar vandaag is iedereen enthousiast op zoek naar zijn kleur.

We lopen een schattig wit kerkje binnen. Al snel komt de pastoor uit zijn kamer en begint hij zijn preek. We blijven netjes zitten, want we vinden het niet gepast om tijdens de preek weg te lopen. Als hij klaar is, neemt een vrouw het over. Dan besluiten we toch maar stilletjes de kerk uit te sluipen. 

Vroeg in de avond nemen we plaats op het terras van 8 Tapas, een superleuk zaakje met ontzettend vriendelijke obers. We genieten hier van de gezellige sfeer en de lekkere tapas.

Casper en ik kopen daarna nog een ijsje bij een ijssalon. Eenmaal terug in Cabanas de Tavira gaan Ronald en Alexandra op de boulevard nog een ijsje halen. Casper en ik besluiten op het terras van het  restaurant in het park een drankje te nemen.

Casper bestelt een biertje en ik neem een Sneeuwwitje. Het smaakt me uitstekend! Ik moet alleen wel oppassen dat ik straks geen bierbuik krijg. 

Er is een jonge knul die zingt en gitaar speelt en dat maakt de sfeer helemaal compleet. Ronald en Alex voegen zich later bij ons en zo zitten we met z'n allen gezellig op het terras.

Uiteindelijk komt er een einde aan deze gezellige avond. We hebben weer een heerlijke dag achter de rug!

Woensdag 16 september

Iedereen heeft moeite om zijn bed uit te komen, waardoor we ons moeten haasten voor het ontbijt.

Drie kwartier later zitten we in de bolide om een kijkje te nemen in Spanje. Het is een half uurtje rijden naar Ayamonte. Vanaf de parkeerplaats zien we de haven liggen. Boten van klein tot groot, van eenvoudig tot de meest luxueuze exemplaren.

We lopen om de haven heen en steken bij het zebrapad over. Het eerste wat we zien, is een restaurant, een islamitische supermarkt en een ijssalon.

We beseffen al snel dat het siësta is, want alle winkels zijn weer dicht. We lopen een rondje en belanden op het terras van een klein café.

We lopen toch nog een stukje maar besluiten bij het grote terras van Silencio de Jabugo dat we eerder zagen, tapas te eten. Het smaakt ons voortreffelijk en we eten onze vingers er nog net niet bij op. 😋

Daarna rijden we naar een winkelcentrum waar een grote supermarkt zit. We slaan heerlijk eten in en een half uurtje later zijn we alweer thuis.

Van de rit terug heb ik niet veel meegekregen, want al snel bekeek ik de binnenkant van mijn ogen. 😴

Op ons terras in de tuin zitten we gezellig te genieten van de heerlijke hapjes die we eerder hebben gekocht.

Later op de avond zeggen we elkaar welterusten. In bed schrijf ik nog even de dag op en daarna val ik in een diepe slaap.

Donderdag 17 september

Na de lunch vertrekken we naar Olhão. Onderweg rijden we door een prachtig glooiend landschap. Soms zien we in de verte een paar huizen of een klein dorpje.

Als we in Olhão zijn, lopen we langs de haven. We lopen langs cafés die grenzen aan een overdekte markt. De markt is helaas gesloten. Tussen de overdekte markten lopen we richting het centrum. Het is wederom siësta en dat is goed te merken. De Portugezen nemen heerlijk de tijd om uitgebreid te eten.

Via kleine straatjes komen we in een erg leuk straatje terecht. Er zijn verschillende winkeltjes, van toeristische- tot wat meer artistieke zaakjes. In het hele centrum staan boompjes in een soort halve bootjes, die tegen de muur zijn gezet. Het ziet er allemaal erg gezellig uit.

We komen uit bij een pleintje met een kerk. De kerk lijkt een beetje op die van een paar dagen geleden. Op het pleintje zijn twee terrassen. Eén ervan het Luna Art Café vinden we erg uitnodigend. Het wordt tijd om de inwendige mens weer te bevoorraden.

Als we zitten, besluit ik even naar de kerk te gaan om een kaarsje aan te steken. Binnen zitten twee dames bij de ingang gezellig met elkaar te kletsen. Ik kijk even rustig de kerk rond en steek daarna een kaarsje aan. Door € 0,50 in de automaat te doen, gaat het kaarsje aan.

Als ik weer terug ben, doen we onze bestelling. Wat een vriendelijke ober! We maken een praatje en hij vertelt dat hij uit Bulgarije komt. Wanneer hij terugkomt met de drankjes, geven we door wat we willen eten.

We zijn gezellig met elkaar aan het praten als er een serveerster voorbij loopt. Een hele vrolijke en enthousiaste dame.
“Eh, hallo! Leuk, Nederlanders!” zegt ze.

Ook met haar hebben we een leuk gesprek. Een aantal maanden per jaar werkt ze in Olhão en de rest van de maanden werkt ze in Amsterdam, waar ze ook woont.

Ons eten wordt gebracht en het smaakt ons verrukkelijk. Langzaam lopen we daarna terug naar de bolide.

Onderweg doen we nog boodschappen bij een grote supermarkt in de buurt van ons huisje. We eten heerlijk van wat we net gekocht hebben en van de restjes van de dag ervoor.

Na het eten zitten we gezellig binnen. Ronald zijn glas staat op de grond. Als hij zijn glas wil pakken, ziet hij dat er een beest in zit.

Met een paniekerige stem zegt hij:
“Volgens mij is dit een kakkertak?”

We kijken in zijn glas en jawel… hij heeft gelijk! 😱

Iedereen begint te gillen dat hij het beest naar buiten moet gooien. Zo ver mogelijk bij de tuindeur vandaan gooit hij het glas leeg.

Daarna zitten we toch niet meer zo ontspannen. Je weet maar nooit… misschien komen we er nog eentje tegen! 😂

Vrijdag 18 september

Nog vers in mijn gedachten van de kakkerlak bedenk ik me dat ik heerlijk heb geslapen. Ik heb zelfs niet gedroomd van beestjes! Vandaag gaan we weer met z’n tweeën eten.

Om 10.00 uur is het tijd om de auto weer in te leveren bij de dame van het verhuurbedrijf. Alles is prima in orde. Samen lopen we terug naar de ontbijtruimte, waar Ronald al heerlijk zit te eten en Casper net komt aanlopen. Die mannen toch, altijd net iets te laat! 😉

Nadat iedereen klaar is, bestellen we een Uber om ons naar de zoutvelden te brengen. De chauffeur vertelt ons dat we beter iets eerder kunnen uitstappen en het laatste stukje kunnen lopen. Het blijkt een mooi paadje te zijn dat ons rechtstreeks naar de velden brengt. De rit heeft ons welgeteld € 3,78 gekost.

Het is wonderbaarlijk om te zien hoe zout wordt gewonnen. Op een deel van de velden wordt een laag zeewater binnengelaten. Het water verdampt en wat overblijft, is grof zeezout.

Casper en ik lopen een stukje het veld op. Het kraakt zachtjes onder onze schoenen. Ik krijg het gevoel alsof ik op een bevroren meertje sta. Ik pak een klein beetje zout en wrijf het tussen mijn vingers schoon. Een klein korreltje stop ik in mijn mond. Het smaakt precies zoals het zeezout uit het potje dat bij ons in het keukenkastje staat.

Er zijn heel veel velden en geen enkel veld is precies hetzelfde. Ook zijn er veel vogels te zien, waaronder zelfs flamingo’s! Ze zien er nog behoorlijk wit uit. Ze moeten nog wat garnalen eten om die mooie roze kleur te krijgen.

We lopen terug naar Cabanas de Tavira. Het is best een pittig stuk, vooral omdat het zo ontzettend warm is. Onderweg komen we een Nederlander tegen met wie we al een paar keer eerder hebben gesproken. We maken gezellig een praatje en lopen daarna weer verder.

Thuis eten we een broodje, trekken onze zwemkleding aan en genieten van het zwembad. We hebben al dagen niet meer gezwommen, dus het werd wel weer eens tijd!

Terwijl we in het zwembad zitten, raken we aan de praat met een Rotterdammer die al een paar jaar met zijn vriendin in Utrecht woont. Het is erg gezellig en voor we het weten, zijn we alweer een tijd verder.

Voor vanavond hebben we gereserveerd bij Botega, een Italiaans restaurant. De eigenaar, een leuke Italiaan, neemt onze bestelling op. Je kiest eerst een gerecht, daarna een pasta naar keuze en als laatste kun je nog een extraatje kiezen, zoals geraspte kaas.

Het eten smaakt ons alle vier overheerlijk! Als nagerecht bestellen we tiramisu. Helaas is die op, maar wat we uiteindelijk kiezen, blijkt minstens zo lekker te zijn.

Op de hoek zit cocktailbar Quasi, boven een bar en discotheek. Daar genieten we nog van een heerlijke cocktail. We hebben de grootste lol, het was een top avond.

Met twee van die heerlijke drankjes achter de kiezen zullen we thuis vast heerlijk slapen! 😉

Zaterdag 19 september

Als we allemaal ontbeten hebben, gaan Alex en ik naar een nagelsalon. Alex heeft daar om elf uur een afspraak. Normaal gesproken doet ze natuurlijk haar nagels zelf, maar op vakantie laat ze zich lekker verwennen.

De nagelstyliste Misli Salâo de unhas zit in een klein, overdekt winkelcentrumpje. Er zit een kapper, een makelaar, een parfumerie, een Thaise massagesalon en er zijn twee cafés. Er staan zelfs nog een paar pandjes leeg.

Terwijl Alex haar nagels mooi laat maken, zit ik te schrijven. Tussendoor maak ik even een kort rondje door het winkelcentrumpje en haal ik buiten op de boulevard een frisse neus.

Wanneer ik terugkom, is Alex bijna klaar. Ze hoeft maar een klein bedrag af te rekenen en geeft de styliste nog een fooi.

Buiten bekijk ik Alex haar nagels. Stiekem ben ik best een beetje jaloers! Zolang ik in de zorg werk, kan ik zelf niet van die mooie nagels hebben.

Als we bijna bij ons huisje zijn, staan de mannen verdekt opgesteld achter een boom. Hahaha! Ze gaan vast naar het zwembad. Wij gaan ons eerst nog even omkleden.

Eenmaal bij het zwembad aangekomen, spring ik meteen het water in. De anderen volgen al snel.

We raken weer in gesprek met de Utrechtenaren. Ik kijk om me heen en opeens ben ik alleen. Maar geen probleem, want van het ene gesprek rol ik zo het andere in!

Na een poosje neem ik afscheid van deze mensen en zwem ik naar Ronald en de Utrechtenaar. Ook bij hen rol ik moeiteloos weer in het gesprek.

De kinderen zijn met een tennisbal naar elkaar aan het gooien. Op een gegeven moment doen Ronald en ik gezellig met hen mee. Ondertussen voegt de Utrechtenaar zich weer bij zijn vriendin.

Het is heerlijk in het water, maar toch besluiten we weer op de ligbedjes te gaan liggen. We hebben namelijk trek gekregen! We bestellen de lekkerste tosti's en drinken er een Somersby bij.

Een tijdje later zijn we terug in ons huisje en maken we ons klaar om te gaan eten bij de bar aan het zwembad.

We worden bediend door een jonge man die de hele tijd grapjes maakt met zijn droge humor. We beleven er veel plezier aan!

Er is een dj en er wordt gezellig gedanst. Na het eten spelen we nog een paar potjes kaarten.

Als iedereen is vertrokken, gaan wij ook weg. We zoeken vrijwel meteen ons bed op. Het was weer een heerlijke vakantiedag!

Zondag 20 september

Het bevalt Alex en mij wel om wat eerder naar het ontbijt te gaan. Dan kunnen wij rustig ontbijten, terwijl de mannen zich moeten haasten. 😉

In het huisje trekken we onze zwemkleding aan en pakken we de rest in. We lopen naar de steiger, waar de watertaxi al klaar ligt. Het bootje zit vol. Aan de overkant stappen we van boord en lopen we de lange steiger af tot we bij het strand zijn.

Casper en Alex lopen via het houten pad naar de bar, terwijl wij langs de vloedlijn lopen. We snuiven de zilte zeelucht op. Net als eerder zijn er weer hoge golven. Mij niet gezien om de zee in te gaan!

We begeven ons bij de kinderen en Ronald is de eerste die zegt dat hij de zee in gaat. Casper volgt hem al snel. Met de camera van mijn telefoon hol ik erachteraan. Ik maak foto's en een filmpje van hen.

Als we terug zijn, nemen de mannen en ik onze zomerse drankjes en Alex neemt een Sinas.

Niet veel later gaan wij, de meiden, naar het water om pootje te baden. We staan dicht bij het water als er een grote golf op ons afkomt. Het water spat uiteen onder onze voeten en voor we het weten, zijn we tot aan de onderkant van onze kleding kleddernat!

We moeten er hard om lachen. 😂

We drinken onze zomerverslaving op en lopen daarna naar de watertaxi, die ons weer naar de overkant brengt. Casper gaat naar het huisje om al het zeewier van zich af te wassen. Wij gaan naar de receptie om de transfer naar het vliegveld voor morgenavond te checken.

Daarna begeven we ons naar het zwembad. Terwijl we in het water afkoelen, komt iedereen weer bij elkaar: de Utrechtenaren en de Almeerders. Iedereen heeft het erg naar zijn zin.

Van de Utrechtenaren krijgen we de tip om bij restaurant Zavage te gaan eten. We zitten nog geen vijf minuten op het terras als we de Utrechtenaren alweer aan zien komen lopen. Zij willen er ook eten, maar er is geen plek meer. Ze lopen verder en gaan ergens anders eten.

Nog één keer nemen we het ervan en bestellen we een hoofdgerecht en een nagerecht. Alles is zó intens lekker!

We zitten nog na te genieten als onze vrienden weer aan komen lopen. Als we vragen of ze bij ons komen zitten, doen ze dat graag. Het wordt een supergezellige avond!

Vanavond hebben we ons aan elkaar voorgesteld en gezamenlijk lopen we terug naar het park. We wensen Ivo en Leontien een goede nacht.

Nog één laatste nacht slapen in het slechte bed.

Ik leg mijn hoofd op het kussen en val in diepe slaap.

Maandag 21 september

Zoals gewoonlijk gaat mijn wekker om acht uur af, maar uiteindelijk kom ik er pas om tien voor half negen uit. In de badkamer kijk ik in de spiegel. Ik zie er erg moe uit. Ik gooi een plens water over mijn gezicht en roep de anderen.

Alex is al wakker en langzaamaan rolt iedereen zijn bed uit. Als wij aan het ontbijt zitten, druppelen ook de mannen binnen.

In het huisje beginnen we onze spullen in te pakken. We doen rustig aan, want we mogen er tot twee uur in blijven. Rond enen zijn we het wel zat en willen we naar het zwembad.

We zetten onze bagage in het hok bij de receptie. We hebben nog tot tien voor zeven de tijd, want dan worden we opgehaald door het transferbusje.

We leggen onze handdoeken op een bedje en springen het water in. Oh, wat is het toch heerlijk! Na een uurtje komen ook onze zwembadvrienden. Het is meteen weer een gezellige boel.

Later op de middag zie ik dat de mensen uit Almere opstaan. Ik loop naar ze toe en we nemen afscheid van elkaar. De man die voortdurend grapjes maakt, zegt: ‘Als we een keer in Zandvoort komen, bel ik wel.’

We hebben nooit telefoonnummers uitgewisseld, dus ik zeg: ‘Is goed, toets maar wat nummers in. Wie weet krijg je een van ons wel aan de lijn.’

We lachen en zeggen elkaar gedag.

Ook met Ivo en Leontien maken we nog een praatje. Ze vertellen dat ze ons bij de receptie komen uitzwaaien.

We kleden ons aan en gaan nog even op het terras zitten. Dan komt de receptionist wel erg vroeg aanlopen. Hij vertelt ons dat het transferbusje al is gearriveerd.

Als we in de auto zitten, stuur ik Leontien een appje. Ze vinden het jammer dat we elkaar niet meer hebben gezien. Het klikte zo goed met elkaar dat we hebben afgesproken om een keer met elkaar af te spreken.

Driekwartier later komen we aan op het vliegveld. We staan nog even in het winkeltje om het een en ander te kopen. Dan zie ik een dorpsgenoot lopen. We maken een praatje, maar moeten al snel weer verder. Zoveel tijd hebben we niet.

Drie uur later komen we met een zachte landing weer op Amsterdamse bodem aan. Met onze hoofden nog half in de vakantiemodus brengt Jerry, de taxichauffeur, ons naar huis.

Thuis duiken we meteen ons bed in. We zullen nog heerlijk dromen van een prachtige vakantie met ons mooie gezin.