Op een dag heel lang geleden loop ik vroeg in de ochtend over de gang richting de trap. Mijn vader en ik zijn een aantal dagen alleen thuis, mama is een paar dagen weg naar Zwitserland. Zachtjes hoor ik een geluid wat lijkt op huilen. Voor ik een voet op de traptrede zet loop ik naar de slaapkamer van papa en mama. Ik tref papa huilend op het randje van het bed. Waarom huil je papa, mis je mama? Ja dat ook. Lieverd, ooit als ik er niet meer ben, wil ik een vogeltje zijn. Een prachtig vogeltje die het mooiste lied zingt, die vanuit de lucht naar jullie kan kijken en heel trots op jullie kan zijn.

Een paar jaar later krijg ik een vriendje. Hij zit bij de korps mariniers gevestigd in Valkenburg naast Katwijk. Hij moest naar Duitsland waar ze parachutespringen gingen springen. Met zijn ouders gingen wij daarheen om te kijken. Wat een prachtig gezicht al die mariniers die naar beneden kwamen. Hij vertelde er altijd met veel passie over. 

We gingen een keer met een grote groep naar Duitsland om te gaan Parasailen. Daar ging ik rennend de berg af en opeens voelde ik geen grond meer maar vloog ik in de lucht. Ik was verkocht wat een ervaring zwevend boven ieder ander. Het parachutespringen is daardoor altijd een droom van me geweest. Ooit ga ik ook een sprong maken.

Nu is de dag gekomen en denk ik aan het gesprekje wat ik met papa had. Ik zal ook even een vogeltje zijn die in haar hoofd het mooiste lied zingt en kijkend over iedereen heen.

Met z'n vieren zijn we zaterdagochtend onderweg richting Den Helder. Op mijn telefoon zie ik een mailtje voorbij komen. Ik open hem " vanwege de slechte weersvoorspellingen kan er vandaag vooralsnog niet gesprongen worden, later op de dag wanneer de regen op houd, dan kan er misschien wel gesprongen worden, kom niet naar het eiland maar wacht op een telefoontje van ons". Aangezien we op een kwartiertje van Den Helder verwijderd waren reden we door. Tegen 11 uur komen we aan op Texel. Het is bewolkt met enkele regendruppels. We rijden naar het eerste dorp, Den Burg gezellig dorp, we lopen een rondje en nemen plaats op een groot terras waar we een koffie nemen. Met z'n vieren halen we herinneringen op en praten we over van alles en nog wat. Na een tweede kop koffie vertrekken we weer en lopen verder door het centrum, kopen een koelkastmagneet, eten wat en gaan dan richting het Paracentrum. 

Bij de balie vragen we hoe de stand van zaken is, er wordt ons verteld dat het nog wel een paar uur kan duren, hij zal mij op de hoogte brengen zodra ik aan de beurt ben.

Teleurgesteld maar begripvol nemen we plaats aan een picknicktafel en kijken naar vliegtuigjes die een rondje over Texel vliegen en naar de springers. Nu begint de zenuwen toch wel een beetje te komen. Op het terras van het naastgelegen restaurant drinken we nog wat en praten we over het parachutespringen. Dan gaat mijn telefoon. De zenuwen gieren door mijn lijf. De man verteld mij dat ik me moet melden om 15.35. Ik ga voor l de zoveelste keer maar weer plassen. Na 1 hele minuut lopen sta ik bij de balie. Er wordt me gevraagd een formuliertje te ondertekenen. Op de plaats van bestemming moet ik nog een poosje wachten. Ronald, Alexandra en Casper nemen plaats in de ouderwetse strandstoelen, ik neem een kijkje hoe de parachutes opgevouwen worden en hoe de groep die nu gaan vliegen in de harnassen gehesen worden. Dan hoor ik mijn naam. Ik begeef mij bij de groep. Wij krijgen de harnas om en de uitleg. Met z'n zessen lopen we richting het vliegtuigje, de parachutist waar ik aan gekoppeld wordt roept mijn naam. We praten wat en begint mij te filmen. Zodra we met z'n allen in het vliegtuigje zitten start de motor, voor we het weten gaan we omhoog. Het is geen Boeing maar een simpel klein vliegtuigje zonder stoelen. De parachutist maakt mijn harnas vast aan de zijne. Ik kijk naar buiten een enkel wolkje maar de zon schijnt volop. Dan gaat het eerste koppel naar buiten. De tweede koppel, ik wordt nu wel erg nerveus. Nog een koppel en dan zijn wij aan de beurt. We zitten in de opening op het randje. Terwijl ik dit nu schrijf gieren de zenuwen weer door mijn buik. Dan trekt hij mij mee. Ik val, geen grond onder mijn voeten, ik ben bang ik adem in en uit door mijn mond, terwijl er nog is gezegd, adem in door je neus en uit door je mond. Ondertussen voel ik me wat relaxter totdat de parachute uitklapt, ik klamp me stevig vast aan de banden van mijn harnas, hij klopt op mijn schouder ten teken dat ik mijn armen moet uitstrekken, ik voel het niet hij trekt aan mijn arm en dan spreid ik mijn armen. Nu voel ik me relaxed. Links van me ligt het vaste land, we draaien een beetje naar rechts en daar ligt Vlieland. De parachutist vraagt me of ik de teugels wil vasthouden en dat doe ik van harte. Ik vertel de man dat ik ooit parasailen heb gedaan tot mijn verbazing weet ik nog hoe het werkt. Ik maak een bocht naar rechts en voel me maag, je weet wel dat gevoel wat je krijgt wanneer je in de achtbaan zit en je gaat hard naar beneden. We gaan ook nog even naar links dan neemt hij het weer van me over. Beneden zie ik mijn gezin zitten en zwaai naar ze, ze zwaaien terug. Mijn benen doe ik voor me uit in zitstand en een minuutje later zit ik op me gat op vaste grond. Ik moet weer even aarden. De man filmt me en stelt me de vraag hoe ik de sprong heb ervaren. Ik vond het geweldig en zou het zo nog eens willen doen.

We besluiten te gaan eten in De Koog, ook dit is een leuk dorp. We eten bij de Griek, de ober is erg vriendelijk en maakt veel grapjes. Het eten is heerlijk. We schieten opeens in de stress want hoe laat gaat de laatste boot terug. Als we aankomen bij de boot hebben we nog alle tijd. Casper en ik gaan naar de dijk en staan op het hoogste punt, we kijken over het eiland en naar het vast land. Het water is erg helder, we nemen een mosselschelpje mee voor de verzameling, in de verte denken we zeehonden te zien maar helaas. We gaan de boot op voor de overtocht.

In de auto heb ik even mijn ogen dicht en denk aan mijn vader.

Pap, ik was toch heel eventjes dat vogeltje.